I remember watching Are you being served with my parents. I didn't know why she kept referring to her 'pussy', but I did realise I'd better not ask my parents.
Lately she was mentioned a few times by Liz, a character from Little Britain.
Two of the sketches I found on YouTube:
In the very last episode from this character Molly appeared herself. Great cameo. Her last one...
Khaled Hosseini – The Kite Runner
Sometimes a book doesn’t tempt me, even though I know that it would be book for me. Something I would read, something resembling books I liked in the past, books about places I consider fascinating. This one is exactly that. I guess the fact that it was a huge bestseller has put me off for a while. Sometimes it is also people who recommend it. If that person reads a lot of books I wouldn’t even consider, why bother reading this one.
Hence this book had been waiting for a while before I finally decided to give it a go. Yolanda had tried several times, but never managed to get beyond the second chapter. It took me a while as well. Even though I tried hard, the book never got me reading a second longer than I should have. Never was I dragged into the book, suddenly discovering that I was fifty pages further and the night has fallen. I just read.
Does that imply that this is a bad book? Certainly not. Does it mean I didn’t like it? Neither. But in my humble opinion the book isn’t the masterpiece most reviewers and many readers like to make of it. Perhaps if I see the movie, my opinion changes (usually favourably for the book), but I doubt it.
The two friends growing up together always feel the class gap between them. However close they sometimes seen, they are never on the same level, never really warm, never like real friends. This is obvious the intention of the author. When something terrible happens (bad enough for the scene to be deleted when shown in Afghanistan) the boys drift apart.
Afghanistan is a complicated country for outsiders. Brits, the Taliban, Soviets and these days the western coalition, they all try to organise the country the way they think it should be, though none ever succeed. None other than the locals ever will I guess. Amir, the main character, having fled to the US with his father, goes back years later to put right what went wrong years back. He has changed; his country has changed even more. He feels an outsider in his native Kabul.
Hosseini has managed to draw the chaos that is Afghanistan into his novel. He has written a good story so that he could confront the world with his country. Nothing wrong with that. He deserves all praise and the huge sales. Doesn’t make the book a masterpiece though.
Quote: “I let my tears run freely, shaking on my wobbly knees. ‘What do I do with you Hassan? What do I have to do?’ But after my tears had dried and I strolled down the hill, I knew the answer to that question.” (p.91)
Number: 09-026
Title: De vliegeraar (Orig.: The Kite Runner)
Author: Khaled Hosseini
Language: Dutch (Orig.: English)
Year: 2003
# Pages: 351 (5350)
Category: Fiction
ISBN: 90-234-1899-9
It is a hit I guess (don't follow the charts these days, but I hear it often). Lily Allen, nice gentle tune, poppy and then suddenly it turns nasty if you listen to the lyrics. I couldn't find the original clip, but I like this piece of homework by some fans.
If you want the lyrics, better watch this version: YouTube. Though I'm still wandering what 'medevil' is? ;-)
Lesser known is that the idea is not original. Dutch artist Wim de Bie already did this song on the piano decades ago.
I'm afraid it is not as funny if you do not know any Dutch. The song is funny, but the real irony is in the subtitles, where the lyrics are translated into Dutch. Instead of a proper translation, it seems a completely innocent song if you don't understand English and just read the words.
Simon Carmiggelt – Speciaal voor u (09-025)
Een nieuwe stad betekent ook nieuwe boekenzaken. Nu is Haarlem niet helemaal nieuw. Ik werkte er in 1995 een paar maanden. Alhoewel, parttime en dan nog vaak onderweg, veel heb ik niet gezien van Haarlem. Deze keer dus meer, ook al was ik er maar een middag. En dan is daar onvermijdelijk het moment dat ik een boekenzaak binnenloop. De Bruna en de Ako heb ik genegeerd. Een stuk of wat andere ook. Maar die ene zaak die je gewoon niet kunt negeren, komt onvermijdelijk.
Het eerste boek had ik al in de hand toen ik nog buiten stond. Afgeprijsd, tweedehands, maar wel eentje die ik al tijden wilde hebben. Voor maar 2€. Binnen werd mijn stapeltje al snel wat groter. Als er niet op me gewacht werd, had ik er uren kunnen dwalen. Had ik het niet eens in een plastic tasje kunnen krijgen. Nu heb ik me ingehouden en liet ik het bij vijf boeken.
En daar zat deze bij. Goedkoop. Maar wel uniek. Een combinatie die niet te negeren valt. Speciaal voor u, de titel zegt het al, is een boek dat in beperkte kring werd uitgegeven. Geen ISBN nummer, niet in de handel staat er voorin. Ook geen voorkant. Bijna onherkenbaar. Ik ben wel benieuwd hoe veel exemplaren van dit kleinood bestaan. Wie het dan heeft gekregen destijds als ‘klein feestgeschenk van de paroolpers’.
Carmiggelt schreef natuurlijk duizenden kronkels. In dit boekje zijn een aantal daarvan gebundeld. Zo bijzonder is het boekje dus ook weer niet. De eigenaar van de tweedehands boekenzaak (oud, grijs, baard, zittend midden in zijn zaak aan een hoge tafel) weet vast meer van waarde dan ondergetekende. Neemt niet weg dat ik later die middag op een terras in de zon genoten heb van een paar verhalen, de rest die avond in de trein. Carmiggelt is natuurlijk de beste schrijver van korte stukjes die Nederland heeft gekend. Alleen daarom is het de moeite waard zijn kronkels te lezen.
Quote: “De doos chocoladeflikken had ik nog steeds in mijn tas. Gelukkig maar. Want toen hij gestorven was, vond ik alle geschenkjes, die mijn moeder hem, in haar laatste tijd, op zijn verjaardag stuurde, ongebruikt in de linnenkast. Hij had de pakjes wel opengemaakt, maar het papier zat er nog om.” (Blz. 42/43)
Nummer: 09-025
Titel: Speciaal voor u
Auteur: Simon Carmiggelt
Taal: Nederlands
Jaar: 1973
# Pagina’s: 51 (4999)
Categorie: Columns
ISBN: Nvt
Grote Knip, Curacao
Simone van der Vlugt – Blauw water (09-024)
Soms moet je buiten geijkte paden gaan. Of in mijn geval, die paden juist opzoeken. Het genre literaire thriller is in mijn ogen een vreemde. Meestal (en nu ben ik aan het interpreteren) wordt in de literatuur een zekere diepgang gezocht, personages die zich ontwikkelen, een verhaal dat meerdere lagen heeft, dat op verschillende manieren gelezen kan worden. De thriller daarentegen moet het juist hebben van de spanning. Daarvoor worden de personages niet echt uitgediept, maar bewust vaag gehouden (Ira Levin was daar zo goed in dat ik pas halverwege A kiss before dying doorhad dat de hoofdpersoon in het eerste deel nooit bij naam werd genoemd). De spanning wordt juist sterker door het boek in een bepaalde richting te sturen. Ruimte voor eigen interpretatie is er bijna niet. In mijn ogen zijn de twee genres, die ik beide lees, bijna tegenovergesteld. Daardoor is de term Literaire thriller dus eigenlijk een contradictio in terminis. Dat wil niet zeggen dat het geen bestaansrecht heeft, sterker nog, de bestseller top nogwat staat vol met boeken in dit genre.
Mijn argwaan naar bestsellers wordt hierdoor nog eens versterkt. Ik zie vooral marketingmachines die me richting bepaalde schrijvers willen sturen, mijn automatische (Pavlov?) reactie is dan een andere kant op te gaan. Nicci French las ik pas toen ik echt niets anders te lezen had en het boek me bijna letterlijk in de handen viel. Leuk, misschien zelfs wel goed. Saskia Noort las ik pas toen ik het als geschenk in de maand van het spannende boek kreeg. En ze viel me behoorlijk tegen. Het bevestigde mijn vooroordeel tegen een genre dat dat misschien niet verdient.
En toen lag daar ineens het boek van Simone van der Vlugt. Naam wel eens gehoord, genre bekend dus. En ik had twee avonden om het uit te lezen. Ik besloot dus om het juist wel te lezen. Ik legde mijn eigen boek aan de kant en begon, zo open mogelijk aan Blauw water. Al snel was daar de TBS-er. Mijn eerste foute gedachte kwam al op. ‘Weer iemand die denkt te weten wat er leeft onder de mensen, als SBS-in het land of de voorpagina van De Telegraaf tenminste het gesundes volksempfinden weergeeft, daar dan op inspeelt. Marketing boven kunst’. De gedachte ging niet meer weg. De hoofdpersoon is een moedige singlemoeder die de boef voorliegt en alles doet (ja echt) om de TBS-er tevreden te houden. De ontsnapte crimineel was gewetenloos, maar bleek eigenlijk ook wel weer menselijke trekjes te hebben. Alle clichés kwamen voorbij. Het toeval speelt natuurlijk een grote rol, maar terwijl dit in echt goede boeken heel logisch lijkt, wordt hier alleen de vraag ‘waarom’ regelmatig opgeroepen. De geloofwaardigheid van het verhaal staat meerdere keren op het spel.
Uiteindelijk lukte het me eenvoudig om het boek in twee avonden uit te lezen. Het leest lekker weg. Als je niet te veel wil nadenken over wat je leest, dan is dit vast een heel goed boek. Als je je hersens een tijdje kan uitzetten en alleen kan lezen, dan heb je misschien zelfs de illusie dat dit verhaal zou kunnen gebeuren. Kun je later met je vriendinnen van het leesclubje leuk napraten en zeggen hoe erg het wel niet is. Om in dezelfde adem verder te gaan over Jan en Yolanthe (ook erg) en de crisis (errug).
Niet mijn genre dus. Zal het ook nooit worden. Slecht boek? Nee hoor. Alleen niet een boek voor mij. Alleen daarom al ben ik blij dat ik het toch gelezen heb. Is mijn vooroordeel netjes omgezet in een oordeel.
Quote: “Anderhalve minuut, dat lijkt niet lang, tot dat moment steeds dichterbij komt, en je beseft dat het negentig seconden van brandende longen en pure doodstrijd betekent.” (Blz. 34)
Nummer: 09-024
Titel: Blauw water
Auteur: Simone van der Vlugt
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 220 (4948)
Categorie: Literaire thriller
ISBN: 978-90-414-1090-0
Tomas Ross – Take care! (09-023)
De ondertitel en de voorkant geven meteen aan waar dit boekje over gaat. ‘Omzien naar Van Gogh’. De dikke presentator staat naar de camera te kijken met een karakteristieke blik. Peuk in de hand, bretels, korte mouwen maar wel met bodywarmer. Maar vooral die blik in de camera typeert hem. Onaangepast.
Toen de columnist c.q. filmmaker werd vermoord besloot misdaadauteur een aantal herinneringen op papier te zetten. Niet zijn genre. Ook niet echt populair, als zelfs de Slegte je in de opruiming doet, dan is het zeker geen goedverkopend boek.
Ross schrijft stukjes over Van Gogh, maar eigenlijk net zo veel over zichzelf. Hoe gingen ze met elkaar om. Hoe kregen ze ruzie en kwam het toch weer goed. Anekdotes die het goed doen op een verjaardag of in de kroeg, maar op papier al snel gedateerd, gemakkelijk en gezocht aandoen.
Ik wist echt wel dat Van Gogh niet gemakkelijk was in de omgang. Dat hij nuance soms bewust uitsloot. Dat hij de beste interviewer van Nederland was, na het overlijden van Ischa Meijer. Dat hij graag vertrouwelingen om zich heen had, daardoor vaak de rollen in zijn films aanpaste aan de acteurs of actrices die hij in zijn hoofd had.
Het is niet echt natrappen, daarvoor mist Ross de motivatie. Het is ook niet echt ophemelen, daarvoor hadden ze te vaak trammelant gehad. Ik weet niet precies hoe snel na de moord dit boekje op de markt is gekomen, maar ik heb de indruk dat een maand vertraging voor dit boek een zegen was geweest. Nog een keer zelf doorlezen, nog iemand anders de kans geven om eens kritisch naar de stukjes te kijken. Leuk, maar niet memorabel is nu de, dodelijke, conclusie.
Quote: “‘Jij dood!’schreeuwde een Marokkaan hem ooit toe op een hoek van dezelfde Linnaeusstraat waar hij tenslotte zou sterven. ‘Eerst maar goed Nederlands leren en dan nog eens terugkomen’, antwoordde Van Gogh met een glimlach.” (Blz. 20)
Nummer: 09-023
Titel: Take Care!
Auteur: Tomas Ross
Taal: Nederlands
Jaar: 2005
# Pagina’s: 156 (4728)
Categorie: Non-fictie
ISBN: 90-5911-480-9
I don't know why they threw ice into a pissoir, but it was a nice picture, imho.
Hard Gras 63. Typisch Marokkaans (09-022)
Verhalen over Marokkaanse voetballers. En niet alleen dat, ook nog eens allemaal geschreven door Marokkaanse schrijvers. Leuk idee. Na 62 eerdere afleveringen eens weg uit het bekende cirkeltje, ook al ben je dan verzekerd van mooie verhalen en moet je nu maar afwachten wat er van komt. Maar juist door te durven te experimenteren, is deze aflevering extra de moeite waard.
Van schrijvers die niets tot weinig met voetbal hebben, tot insiders die alles en iedereen kennen, ik moet toegeven dat ik vooraf geen naam herkende. Al lezend kon ik me wel een documentaire herinneren op nederland drie, die ook in deze aflevering het laatste verhaal opleverde. Jonge Marokkaanse voetballer probeert prof te worden in Qatar. Ook mooi is het verhaal van de taxichauffeur Akachar die ineens in Ajax 1 mocht meedoen, alsof het een clichéverhaal uit een jongensboek was, alleen voor hem wel de waarheid. Het verhaal van Samira Ahli is volgens mij, ondanks dat het wel interessant is, beter geschikt voor de Viva. Niet dat ik niets over damesvoetbal wil lezen, de stijl van het verhaal, de manier van portretteren past daar volgens mij beter.
Het eerste verhaal, van de 72 jarige Mohamed Mrabet is meteen al het hoogtepunt van deze uitgave. Mrabet is een verteller in een traditie van eeuwen, door de boekdrukkunst achterhaald in sommige landen, in zijn geval niet helemaal. Ik zie hem zo zitten in het park, een steeds groter groeiende groep liefhebbers om hem heen. Sommigen hebben zijn verhalen zo vaak gehoord, zouden ze zelf zonder probleem letterlijk kunnen navertellen, maar staan er toch weer bij. Omdat hij zo mooi kan vertellen. Omdat het zijn verhaal is. Soms is er iemand die zijn verhalen opschrijft. Gelukkig maar, anders hadden de lezers van Hard Gras het zonder hem moeten doen.
Quote: “Zaterdags werd Forbo gebruikt voor stierengevechten en zondag speelden de Spanjaarden onderling een wedstrijdje. Er waren twee voetbalelftallen die het elke week tegen elkaar opnamen. Ik ben de eerste Marokkaan die mee mocht doen” (Blz. 44)
Nummer: 09-022
Titel: Hard Gras 63. Typisch Marokkaans
Auteur: Diversen (Mohamed Mrabet, Khalid Boudou, Hans Sahar, Ludette El Barkany, Asis Aynan e.a.)
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 112 (4572)
Categorie: Sport (Voetbal)
ISBN: 978-90-468-0483-4
Remco Campert – Een geschenk uit de hemel
Ik kende het boekje niet, toen ik het in de opruimingsbak tegenkwam. En dat terwijl ik meestal toch wel redelijk goed in de gaten houd wat er op de markt verschijnt, zeker als het om een van mijn favoriete schrijvers gaat.
De titel van het boek geeft meteen aan waar het om gaat in dit boek. De jonge Remco kwam in zijn jeugd nogal eens onbegrijpelijke uitdrukkingen tegen. In dit boekje vertelt hij de situatie en, minstens zo leuk, zijn gedachtegang nadat hij voor het eerst een nieuwe uitdrukking hoorde. In een geschenk uit de hemel bijvoorbeeld zien we de kleine jongeman uit het dakraam staren, hopende dat er nog een geschenk uit de hemel valt. Toen hem verweten werd met het verkeerde been uit bed gestapt te zijn, zat hij vertwijfeld op de rand van zijn bed, denkend aan de verschillen tussen het goede en het verkeerde been. In ‘Engeltje’ blijkt er een op iemands tong te piesen. Dat was pas echt vreemd.
Leuk tussendoortje, typisch Campert, dat weer wel. Met veel plezier gelezen.
Quote: “Apen woonden in de dierentuin, dat had ik zelf gezien. Je had kleine en grote apen, maar geen aap was zo groot dat die oom erin kon logeren. (..) Misschien had ik het verkeerd verstaan en zei mijn vader dat de oom bíj de aap logeerde en misschien smulde hij nu dan wel van een banaan.” (Blz. 16)
Nummer: 09-021
Titel: Een geschenk uit de hemel
Auteur: Remco Campert
Taal: Nederlands
Jaar: 2006
# Pagina’s: 64 (4460)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-234-2236-8
I guess I was ignorant. Google has over a million hits. Do you know what it means (without the use of a dictionary)?
Bas Haring – Het aquarium van Walter Huijsmans
Haring is een van de redenen dat het Wetenschapskatern in de Volkskrant op zaterdag niet ongelezen op de oud papier stapel gaat. De meeste artikelen gaan ver over mijn hoofd, de vacatures zijn voor mij niet relevant, maar de column van Bas Haring (en voorheen van Theo Jansen) is altijd de moeite waard.
Als modern filosoof wordt hij natuurlijk geacht anders naar het leven te kijken dan de meeste van ons doen, maar hij weet op de een of andere manier altijd weer een geweldige invalshoek te vinden, die de lezer, mij dus, aan het denken zet.
In de maand van de filosofie (ik wist niet dat die maand bestond, maar blijkbaar wel) verscheen dit boekje van Haring. Een essay waarin hij twee belangrijke vragen probeert te beantwoorden. Als eerste is er de vraag ‘Waar komt onze zorg voor de toekomst toch vandaan?’, daarna ‘Waarom is het erg als we het regenwoud verpesten?’ Twee goede vragen, waarop nooit een simpel antwoord te vinden is.
Haring pakt de meest voordehandliggende antwoorden en analyseert ze grondig. Zo komt hij bij goede en foute antwoorden, al zou hij geen filosoof zijn als hij niet kanttekeningen bij deze antwoorden wist te maken.
Leuk essay van een leuke schrijver. Geweldige titel ook. Toch maar eens op zoek naar boeken van de goede man.
Quote: “Stel dat ik één iemand gelukkig kan maken, hoe kies ik dan tussen mijn eigen kind, de overbuurvrouw, een jongen uit Zimbabwe of Hendrik-Jan die in 2078 geboren wordt in Alkmaar? Ik zou niet kunnen kiezen.” (blz. 30)
Nummer: 09-020
Titel: Het aquarium van Walter Huijsmans
Auteur: Bas Haring
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
# Pagina’s: 120 (4396)
Categorie: Filosofie
ISBN: 978-90-477-0171-2
Ed McBain – Jigsaw
An 87th precinct mystery, it says on the front page. Two men were found dead. They killed each other simultaneously. One used a gun, the other a knife. The most important clue was a piece of a picture in the hand of one of the two victims.
Soon more pieces show up. Like a jigsaw, the police needs all pieces to know what this is about. In the meantime more people are being killed. Will the police find out before the killing stops?
I like McBain’s books. They are easy and clear. One knows that in the end the mystery will be solved, even though several victims will not live to tell. One dimensional, but that also makes for a light read.
Quote: “There’s nothing like a little homicide to give an investigation a shot in the arm. Or the chest, as the case may be. Albert Weinberg had been shot in the chest at close range with .32-calibre pistol.” (p.82)
Number: 09-019
Title: Jigsaw
Author: Ed McBain
Language: English US
Year: 1970
# Pages: 159 (4276)
Category: Whodunit
ISBN: 0-330-23172-3
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
