Peter van Straaten – Vader & Zoon tegen wil en dank

Drie had ik er al gelezen de laatste jaren. Houden vol (deel 7), Door dik en dun (deel 4) en Zetten door (deel 2).

De vierde (deel 3) werd me bijna in het schoot geworpen. Een rommelmarkt op het moment dat ik net in de trein een boek had uitgelezen. Ik moest wel even kijken. Deze editie had ik nog niet, kostte ook niet alles en op de terugweg bij het overstappen had ik ook deze uit. Blijft leuk. Nu maar eens een lijstje aanleggen van ontbrekende nummers, zodat ik geen dubbelen ga aanschaffen. Heb even gezocht, maar kwam geen lijstje tegen na het googlen. Moet er toch wel zijn?

Quote: “Natuurlijk! Dat is het verschil tussen ons! Ik krijg spijt van wat ik gedaan heb..Jij krijgt spijt van alles wat je niet gedaan hebt”. (Blz. onbekend)

Nummer: 09-056
Titel: Vader & Zoon tegen wil en dank
Auteur: Peter van Straaten
Taal: Nederlands
Jaar: 1972
# Pagina’s: 112 (11456)
Categorie: Strips
ISBN: 90-6012-177-5

Hard Gras 67 – Eerst de vrouw dan de bal (09-055)

66 nummers lang zo goed als geen woord over vrouwenvoetbal. Na het succes van het nationale damesvoetbalelftal afgelopen zomer kon men er ook bij Hard Gras niet meer om heen. Dames voetballen ook.

De verhalen in dit nummer moesten dus aansluiten bij het thema. Niet helemaal gelukt. Want het gaat toch weer regelmatig over spelersvrouwen. Je kent het type wel. Erg goed met een creditcard, iets minder goed in vragen die het lagere schoolniveau ontstijgen.

Jan Mulder over zijn Johanna. Nico Dijkshoorn schrijft een mooi toneelstuk over Truus en Willem, vele jaren later. Maar absoluut hoogtepunt is toch wel het verhaal Tinkerbell van Herman Koch.

Toch gaat het soms wel over damesvoetbal. Het verhaal van Eva Maria Staal over scheidsrechter Miranda met Gilles de la Tourette in Italië is ook erg leuk om te lezen. De foto’s van Natalia Toret zijn ook zeker een toegevoegde waarde, al is het alleen maar omdat de eeuwige spagaat van het damesvoetbal goed zichtbaar wordt. Geaccepteerd worden als gelijkwaardig, als sporter, maar tegelijkertijd toch weer het traditionele rolpatroon volgend, de mooie jongedame. De mooiste foto heeft als onderschrift: “Lugdunum dames 1 uit Leiden. Yvette verschoont zoon Joris tijdens de rust, terwijl Esther toekijkt.”

Ook bij P.F Thomése en Ronald Giphart gaat het toch weer over de vrouw als sekssymbool. Het damesvoetbal blijkt in dit nummer van Hard Gras nog een lange weg te gaan te hebben.

Quote: "’Godverdomme’, zei de voetballer toen hij de naam op het display van zijn mobieltje las. Zijn broek bevond zich op zijn enkels. Een vrouw met een landelijk bekend gezicht lag met haar hoofd in zijn schoot. Haar haar spreidde zich als een waaier uit over zijn ontblote bovenbenen. ‘Ik moet dit even aannemen, liefie,’ zei de voetballer tegen de vrouw." (blz. 29)


Nummer: 09-055
Titel: Hard Gras 67. Eerst de vrouw dan de bal
Auteur: Diversen (Janneke van der Horst, Eva Maria Staal, Natalia Toret, Anna Enquist, Theun de Winter, Jelte Soldij e.a.)
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
# Pagina’s: 128 (11344)
Categorie: Sport (voetbal)
ISBN: 978-90-468-0615-9

Salman Rushdie – The satanic verses

A book that causes religious leaders to call a fatwa must be special. And contrary to my belief that one has to read the book in its original language if possible, I did read a translation this time. A hard back cover special cheap edition made me buy it, I guess that reading it in Dutch wasn’t a bad choice actually.

Several months this book was next to my bed, a few pages every night. At times I considered giving in. In the end I didn’t. Several chapters really dragged me in. Most didn’t. I am sure my basic knowledge of the Islam was way too short to completely understand the book.

And I’m not even talking about the controversy. I have tried to understand why people would consider the book offensive. I couldn’t. I don’t see the key role for Mohammed, not even after I found out he is renamed Mahound. Regardless if I did or didn’t understand it, I don’t think a fatwa can be an appropriate answer to a book. No book can be so bad/controversial/offensive that that author should be killed. Next to that I firmly believe that 99% (and that’s a low estimate) of the offended Muslims have not read the book. I personally don’t know anyone who had read it. Another guess: I think that many readers have bought the book because of the controversy, but still haven’t read it or haven’t finished it. Some people (like me?) like to show that they are open minded, like to show this book on their shelf. But reading it is a different story.

To me, the episode of Hind dragging a whole village across the desert on her way to Mecca was the best part of the story. For the first time I was really eager to continue reading, to find out what would happen next.

After more than three months I finally managed to finish reading the satanic verses. Disappointed mostly. With myself, for not understanding it. With the book, for not being interesting enough. With the world, for allowing a book to be this controversial. With Muslims, for being offended by a book and without thinking following some idiot Persian religious leader who wants to see Rushdie dead. With Rushdie, for writing the worst book I have read by him.


Quote: “For are they not coinjoined opposites, these two, each man the other's shadow? – One seeking to be transformed into the foreigness he admires, the other preferring, contemptuously, to transform; one, a hapless fellow who seems to be continually punished for uncommitted crimes, the other called angelic by one and all, the type of man who gets away with everything. – We may describe Chamcha as being somewhat less than life-size; but loud, vulgar Gibreel is, without question, a good deal larger than life, a disparity which might easily inspire neo-Procrustean lusts in Chamcha: to stretch himself by cutting Farishta down to size.
What is unforgivable?” (page 400 in my Dutch edition)

Number: 09-054
Title: The satanic verses
Author: Salman Rushdie
Language: Dutch (Orig.: English)
Year: 1988
# Pages: 511 (11216)
Category: Literature
ISBN: 90-250-0001-0

Eric-Emmanuel Schmitt – Oscar and the lady in pink

The name of the author sounds German, but he is French. I bought the book in Germany, but it has been translated to English. But whatever language, the message is clear, regardless where you’ve read it.

Oscar is ill, very ill. He is in a hospital, waiting to die. His parents are afraid to tell him so directly, so the only one he can confide in is a nurse he calls Granny Rose. She tells him to live the last days of his life as if a day is a decade. And Oscar listens to her and lives a whole life in a week.

The book can probably be seen as a children’s book, but it should be read by everybody. Who doesn’t know someone with cancer? Who doesn’t realise how bad this disease is? Buy this book somewhere and read it. A sad book, but also a book with a smile. Praise to the author who manages to put both into the story.

Quote: “They’re frightened of me. They can’t bring themselves to speak to me. And the less they speak to me, the more like a monster they make me feel. Why are they so scared of me?” (p. 68/69)

Number: 09-053
Title: Oscar and the lady in pink (Orig.: Oscar et la dame rose)
Author: Eric-Emmanuel Schmitt
Language: English (Orig.: French)
Year: 2002
# Pages: 88 (10705)
Category: Children’s books
ISBN: 1-84354-450-4

Peter van Straaten – Vader & zoon zetten door (09-052)

Soms kom je in een leuke tweedehandszaak ineens nog een oudje tegen. Ik moet op gaan letten zo langzamerhand, ik heb er namelijk al meerdere van Vader & Zoon, maar ik weet niet precies uit mijn hoofd welke…

In deze uitgave, uit 1971, ook opgenomen een verslag van hun Spaanse reis. Politiek beladen natuurlijk, omdat Spanje in die tijd nog onder dictator Franco leefde.

Vader & zoon zijn de beste geschiedenisboeken voor degene die de jaren zeventig wil leren begrijpen.


Quote: “Nou, pa.. dit is de VPRO die laat zien hoe ellendig de wereld is. En dit is de TROS, die laat zien hoe ellendig de televisie is!” (blz. onbekend)


Nummer: 09-052
Titel: Vader & zoon zetten door
Auteur: Peter van Straaten
Taal: Nederlands
Jaar: 1971
# Pagina’s: 112 (10617)
Categorie: Strips
ISBN: 90-6012-144-9

Hard Gras 66 – Marcel van Roosmalen – Het jaar van de Adelaar (09-051)

Hard Gras 48 was het hilarische verslag van een jaar Vitesse door supporter en journalist Marcel van Roosmalen. Sindsdien schreef hij meerdere korte verhalen over Vitesse, maar nu mocht hij het weer proberen: een heel nummer vullen met een jaar lang zijn club.

Het lukte en net als bij het eerste boek is het schrijnend om achter de schermen van een betaald voetbal organisatie te kijken. De nieuwe trainer wordt uitgekozen na een suggestie van de schrijver. Men vond dat er een nette man nodig was na Aad de Mos. Hans Westerhof werd binnengehaald, maar ook binnen een half jaar al weer weggestuurd.

De grootste aankoop van de club bleek een vechtarend, die als mascotte moest gelden en voor de wedstrijd rondvloog in het stadion. Het voetbal was niet echt de moeite, daarom gelukkig ook weinig wedstrijdverslagen in dit boek, daarentegen wel weer mooie gesprekken met Vitessemedewerkers, teleurgestelde journalisten, amateurs die Vitesse-tv maken en spelers zonder enige vorm van zelfkritiek. Alle ingrediënten voor een mooi boek. Complimenten voor de schrijver.

Niet het niveau van het eerste boek, maar ik ken weinig sequels die hetzelfde niveau als het origineel halen.

Quote: “Aan het eind van de personeelsdag verscheen Paul van der Kraan verkleed als ‘Merlijn de tovenaar’ op de middenstip. Hij droeg zijn kostuum met lichte tegenzin, maar puntmuts en mantel stonden hem goed. Naast hem liep vogeltrainer Gerard met Hertog op de arm. Paul schraapte zijn keel en zei dat hij de vogel Hertog had meegenomen omdat het beest symbool stond voor ‘de supporter’. ‘Het is immers hun vogel.’ “ (Blz. 43)

Nummer: 09-051
Titel: Hard Gras 66 – Het jaar van de Adelaar
Auteur: Marcel van Roosmalen
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
# Pagina’s: 104 (10505)
Categorie: Sport (Voetbal)
ISBN: 978-90-468-0566-4

Paul Onkenhout, John Schoorl, Bert Wagendorp – Het nieuwste schavot sportboek (09-050)

Een heerlijk koffietafelboek, als ik een koffietafel zou hebben. Nu stond het boek maanden in de krantenbak, voor het moment dat er geen kranten waren. Elke keer een paar bladzijden, dat is ook de beste manier om dit boek te lezen.

Elke zaterdag het hoogtepunt van De Volkskrant, de rubriek Het Nieuwste Schavot. Een heerlijke verzameling van de kortste column, foto’s van dubbelgangers, gedichten van L. van Gaal, achtergrondverhalen over vergeten sporthelden en bijeenkomsten in Nieuw Buinen. Dit en veel meer, oude bekende, maar ook nieuwe verhalen zijn gebundeld in dit boek.

HNS heeft ook een club, waarvan maar 999 mensen lid kunnen zijn. De hele lijst staat achterin het boek. Lidnummer 84 is ondergetekende. Als trots lid ben ik natuurlijk blij met dit boek, dat ook nog eens gesigneerd in mijn brievenbus viel.

En nu, maanden later, heb ik genoten van al het moois dat dit boek te bieden had. Nu gaat het naar boven, naar de plank met sportboeken, waar het vermoedelijk niet vaak van af komt. Maar toch, ik ben blij dat er een HNS Hyves is, dat er een groep is bij Linked In en dat elke zaterdag een nieuwe aflevering is te vinden in de Volkskrant. Helaas werd de WikiPedia pagina die ik ooit startte over HNS verwijderd.

Quote: “Volgens Broer ‘Pipo’ Jol behoren voetbalmakelaars tot de actiefste wikipimpers. ‘Op de Spaanse Wikipedia stond bij ‘Urzaiz’ dat hij een spits van 17 was die elk seizoen minstens 35 doelpunten maakte. Daar koopt Ajax hem op. Blijkt het een spits van 35 die elk seizoen hooguit 17 doelpunten maakt, trainingspotjes meegerekend. “ (Blz. 127)


Nummer: 09-050
Titel: Het Nieuwste Schavot Sportboek
Auteur: Paul Onkenhout, John Schoorl, Bert Wagendorp
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 288 (10401)
Categorie: Sport
ISBN: 978-90-6169-875-3

De Muur 25

Extra dik jubileumnummer staat er op de voorkant. Net als Robert Geesink in het geel. Weliswaar van Parijs Nice het jaar er voor, maar de symboliek is duidelijk. Vlak voor de Tour verschenen deze zomer was het de bedoeling dat de wielerliefhebber de Achterhoeker op het podium in Parijs verwachtte. Marije Randewijk schreef er over.

Vele vaste schrijvers in deze uitgave, maar ook vele gastschrijvers. Met de nadruk op schrijvers. Want wie heeft Jan Donkers, Ronald Giphart en Abdelkader Benali wel eens over wielrennen horen praten of zien schrijven? Ik niet. Nu wel. Toch een onderbelicht stukje Muur eigenlijk, zouden ze wel vaker mogen doen. Strik Mulish, Nooteboom, Brusselmans en Lanoye, daar moeten toch mooie verhalen inzitten?

Mijn favorieten: Ivo Victoria (bij mij voorheen bekend, maar blijkbaar een goede schrijver) over zijn plakboek tijdens een zomerkamp in de Tour die Lucien van Impe zou gaan winnen in 1983. Pas na het kamp kwam hij erachter dat het niet gelukt was. Elvin Post (het 17e) speelde de Tour na met miniatuurpoppetjes. Had ik ook kunnen doen als ik die poppetjes was tegengekomen als jochie. Guus van Holland met een mooi stuk over Jean Nelissen. Een voorpublicatie uit het boek van Herman Chevrolet over het stuur van Greg Lemond in 1989. Tenslotte Nando Boers die een briefwisseling met Pedro Horrillo wilde bundelen, totdat de renner in de Giro in een ravijn dook.

Prachtige verhalen voor tijdens de Tour.

Quote: “’Of ik zin had volgende maand naar de Tour te gaan’. Euforisch als ik was, antwoordde ik: ‘Natuurlijk! Hoeveel moet ik betalen?’ Henk keek me even niet-begrijpend aan. ‘Nee, zij gaan jou betalen’, zei hij.” (Blz. 75)

Nummer: 09-049
Titel: De Muur 25
Auteur: Diversen (Marije Randewijk, Jan Donkers, Mart Smeets, Jeroen Wielaert, Willie Verhegge, Ernest van der Kwast e.v.a.)
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
# Pagina’s: 160 (10113)
Categorie: Sport (Wielrennen)
ISBN: 978-90-204-0967-3

Robert Vuijsje – Alleen maar nette mensen

Ophef. De Nederlandse kranten stonden er vol van, de talkshows hadden eindelijk hun excuus om een schrijver uit te nodigen. Vuijsje speelde het spel geweldig mee. Waar je ook maar keek of las, hij verklaarde dat hij alleen maar van zwarte vrouwen hield. Dat was zijn smaak nu eenmaal. Ondertussen leek het er op dat zijn boek een bestseller werd. Iedereen wilde weten of zijn beweringen ook in het boek terugkwamen.

Dat deden ze. Maar de vraag blijft natuurlijk of de hele vooropgezette publiciteitscampagne ook maar ergens een grond van waarheid bevatte. Niet dat dat belangrijk is, marketingtechnisch had Vuijsje gelijk. Pas bij een volgend boek kunnen we beoordelen of hij een onehitwonder zal zijn, of dat hij daadwerkelijk een gigantisch talent is, zoals menig recensent beweerde.

Ik had het boek zelf niet gekocht, maar de kans om het te lezen via een ringboek wilde ik niet aan me voorbij laten gaan. Een paar dagen later had ik het uit. Een half uurtje hier, een kwartiertje daar en het boek las ondertussen als een trein. Sterker nog, het las ook alsof het in een uurtje hier en een ochtend daar geschreven was. Mocht er een jarenlange strijd van schrijven en schrappen aan vooraf zijn gegaan, dan complimenteer ik bij deze Vuijsje nogmaals, hij is er in geslaagd een vlotlezend boek te schrijven.

Is dat dan ook een goed boek? Mwoah. Echte diepgang kwam ik niet tegen. Een hele reeks vooroordelen vlogen me tegemoet, sommige bleken te kloppen (volgens het verhaal dan), andere zag ik nergens meer terug. Is het autobiografisch? Niet belangrijk. David, de hoofdpersoon, heeft vooral medelijden met zichzelf. Als jood wordt hij continu voor Marokkaan aangezien. En daar bovenop is er nog eens zijn fascinatie voor dikke zwarte vrouwen. Alleen de vrouwen die hem wel willen, is nou net het type waarin hij niet geïnteresseerd is. Een onmogelijke catch22 dus. Pas als ze hem niet willen, toont hij interesse. Zal hij uiteindelijk dan toch zijn intellectuele dikke negerin vinden?

Voorlopig denk ik niet dat de Nederlandse literatuur veel mist mocht het bij deze ene roman van Vuijsje blijven. Misschien geeft de toekomst me ongelijk.

Citaat: “’Ga met mijn zus praten. Shangitha ziet er zo uit als jij wil’. Tiya stak haar handen een halve meter naar achteren uit. ‘Ze heeft zo een dikke bil.’” (Blz. 162)


Nummer: 09-048
Titel: Alleen maar nette mensen
Auteur: Robert Vuijsje
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 288 (9953)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-388-9061-6

Jan J. Pieterse – Goedgemutst (09-047)

Voorleesteksten uit het theater, is de ondertitel van het boek. In de pauze van de Cabarestafettes die hij presenteert, leest Pieterse vaak wat gedichtjes voor. Al jaren voordat Dijkshoorn er beroemd mee werd, maar vaak nog wel rijmend en met een clou, soms ook gewoon erg flauw.

Een boek vol, betekent nog altijd niet meer dan een dik kwartier leesplezier. Voorbeelden dan maar:

Truc 1

Konijnen, duiven en zakdoeken
álles komt uit de hoge hoed
Maar het gelukt de
christelijke goochelaar
maar niet om Gód
tevoorschijn te toveren


Vlaams recht 3

Hoewel hij zich erbij
neerlegde vond de veroordeelde
pedofiel twaalf jaar wel erg veel
Liever had hij ze jonger.


Optiek

De één heeft een bril nodig
om te lezen.
De ander een boek.


Verkeerde grap

‘Hé poesje met je leren broek,
dan heb je zeker ook wel leren
mouwen?’

Nummer: 09-047
Titel: Goedgemutst
Auteur: Jan J. Pieterse
Taal: Nederlands
Jaar: 1998
# Pagina’s: 112 (9665)
Categorie: Poëzie
ISBN: 90-6806-279-4

Remco Campert – De familie Kneupma (09-046)

Soms kom je per ongeluk iets tegen dat je graag wil hebben, ook al wist je niet eens van het bestaan af tot vlak ervoor. Dit boek van Campert is daar een goed voorbeeld. Nu wil ik veel boeken van Campert graag hebben, maar van de meeste is het bestaan mij bekend. Dit boek kwam ik in de opruiming van de Slegte tegen, goedkoper dan goedkoop dus. Meteen gekocht natuurlijk.

Al lezend herkende ik de familie Kneupma uit de columns van CaMu, voorpagina Volkskrant. Een verzameling daarvan dus. Nix mis mee. Heerlijk stereotiep, de rust van het platteland moet de stadsmens Campert ongetwijfeld inspireren. De traagheid van het bestaan, de simpelheid van de mensen, de warsheid van alles wat uit de stad komt.

Het patroon is simpel. Veldwachter Bonkjes komt op bezoek bij de familie Kneupma. Meestal is moeder een of ander ondefinieerbaar gerecht aan het bereiden (“een geurig mengsel van bietenschraapsel en kaantjes van regenwormen”). Dochter Mieke-Kee, een gezonde boerendeerne van 16 is meestal met vader bezig. Hun bezigheden laten genoeg aan de fantasie over (“Hooi aan het optassen in de schuur”). Meestal is er een nieuwtje, waarna er afgesloten wordt met een borrel. Vaak wordt daarna de bedstee gedeeld tot de volgende ochtend.

Leuke columns, soms met een dubbele laag, soms een dubbelzinnige laag, maar altijd met een knipoog.

Quote: “Veldwachter Bonkjes verdween in de bedstee om zijn vraag te stellen. Het duurde niet lang of er klonk gestommel, gezucht en gekir, wat erop wees dat Mieke-Kee gewekt werd.” (blz. 20)

Nummer: 09-046
Titel: De familie Kneupma
Auteur: Remco Campert
Taal: Nederlands
Jaar: 2001
# Pagina’s: 55 (9553)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-234-6237-8

Hard Gras 65 – Kuper ontmoet Zenden (09-045)

Het titelverhaal van de hand van Simon Kuper is een leuk portret van de globetrotter Zenden, maar niet echt een opzienbarend stukje geschiedenis. Het tweede verhaal dat op de voorkant wordt aangeprezen is dat wel. Karel Lotsy was niet fout! Er staat zelfs een uitroepteken achter, dit moet wel een primeur zijn. Niet lang na het verschijnen van deze Hard Gras verschijnt elders in de pers alweer een verhaal dat Lotsy wel actief zou hebben geheuld met de bezetters. Never ending story lijkt het dus.

Mijn favoriete verhaal in deze editie, die blijkbaar de oorlog tot thema had kunnen hebben, maar op de een of andere manier dat niet kreeg, is het verhaal van Marcel Rözer. Ik ken de goede man vooral als het sulletje dat op maandagochtend allerlei open deurtjes intrapt in Goedemorgen Nederland. En toch is hij ook wel sympathiek, een romanticus die sportjournalist is geworden uit liefde voor de sport. Hij schrijft een prachtig verhaal over kinderen van NSB-ers op het voetbalveld na de oorlog. En hij praat uit ervaring, waardoor het verhaal toch een extra lading krijgt. Complimenten!

Verder interessante verhalen van Jan van Mersbergen, Jonathan Hill, Rolf Slotboom (over profvoetballers als pokerspelers vanuit het zicht van een pokerpro) en Sjoerd Mossou.

65 uitgaven in bijna 15 jaar. Indrukwekkende serie. Hard Gras is nog lang niet aan AOW toe.

Quote: “Ik heb het verleden van mijn vader inmiddels ver achter mij gelaten en ik ben van mening dat publiekelijk oprakelen van herinneringen aan zijn leven geen toegevoegde waarde meer heeft. Ik kan mij voorstellen dat u daar als journalist een andere mening over heeft. Het spijt mij daarom ook dat ik niet op uw verzoek in kan gaan.” (Blz. 65)



Nummer: 09-045
Titel: Hard Gras 65. Kuper ontmoet Zenden
Auteur: Diversen (Hugo Borst, Marcel Rözer, Simon Kuper e.a)
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
# Pagina’s: 104 (9498)
Categorie: Sport (Voetbal)
ISBN: 978-90-468-0565-7

Peter van Straaten – Hoezo oud?

In de serie thematische Rainbowpockets die de laatste jaren van Van Straaten verschijnen, deel nogwat, over ouderdom.

Weinig tekst, maar veel tragiek, zoals te verwachten bij de tekeningen van Van Straaten. Mooie korte uitspraken die hele verhalen vertellen. Blijft prachtig. Gelukkig is hij een veelschrijver, die vele boeken voorbracht en nog steeds publiceert.

Quote: “Die meneer is Kees, moeder, daar ben ik indertijd mee getrouwd, weet je nog?” (blz. onbekend, vanwege ontbrekende paginanummering)

Nummer: 09-044
Titel: Hoezo oud?
Auteur: Peter van Straaten
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 160 (9394)
Categorie: Humor
ISBN: 978-90-417-0781-9

Janet Evanovich – High five

Number five in the Stephanie Plum series. When I started reading them, we decided we would read one, while on holiday. We try ever since, even reading them in order. Therefore we’re still nearly a decade behind.

No FTA’s means that Stephanie is nearly broke. Her aunt wants her to go and search her missing uncle. Even though Stephanie doesn’t ‘do’ missing persons, she might as well try, as she hasn’t got anything else. Obviously nothing goes as planned and she stumbles upon several disappearances, has a ‘little person’ moving on, gets an extra job working for Hunter, goes to a wedding with Morelli, takes her granny to several viewings and manages to find out about a huge scam that involves an old class mate. And Ramirez is back in town as well.

All in all, your typical Plum book. Predictable, at times funny, ideal holiday book.

Quote: “I grabbed hold of the curtain and drew it open. I expected to look down at the lot. Instead I looked into the obsidian eyes of Benito Ramirez. He was on my fire escape, leering in at me, his face illuminated in ambient light, his massive body shadowed and threatening against the night sky, his arms outspread, and his hands flat to the window frame.”(p.236)


Number: 09-043
Title: High five
Author: Janet Evanovich
Language: English (US)
Year: 1999
# Pages: 336 (9234)
Category: Whodunit
ISBN: 0-330-37123-1

Mart Smeets – Het laatste geel

Het jaarlijkse boek over de Tour van Smeets heeft dit jaar de editie van 1989 als onderwerp. Dat was namelijk het jaar dat er voor het laatst een Nederlander de gele trui droeg. 20 jaar later is Breukink ploegleider en nog steeds stond er geen opvolger op. Smeets gaat op onderzoek uit, pluist zijn archieven uit en spreekt met alle betrokkenen. Alle Nederlanders die in die Tour reden komen aan het woord. Op 1 na, Johannes Draaijer werd niet ouder dan 26 jaar. Op een dag lag hij dood in bed.

Interessant is de vraag naar EPO die alle renners kregen, rond die tijd kwam het in het peloton. Het was ook geen verboden product, zo lang de hematocriet niet boven de 50 kwam, mocht je doen wat je wilde, is de vrije vertaling (en daar zijn ze in het wielrennen gek op) van de regel uit die tijd.

Vreemd vond ik de hoofdstukindeling. Alle renners op alfabet, met tussendoor een aantal hoofdstukjes over PDM, Lemond-Fignon, Delgado, EPO, het einde van het Posttijdperk en het tragische verhaal van twee renners die dat jaar de Tour reden en er jaren later allebei zelf een eind aan maakten. Waarom deze volgorde? Het maakt het boek een beetje voorspelbaar. Wielerliefhebbers die vele renners min of meer kennen, weten welke antwoorden ze kunnen verwachten van sommige voormalige wielerprofs. Het boek noopt daarom niet tot doorlezen. In mijn geval begon ik tijdens de Tour zelf met een aantal hoofdstukjes, maar las het boek pas na mijn vakantie uit.

In de pers afgelopen zomer werd er uit het boek de ‘primeur’ gehaald dat Rooks EPO-gebruik toegaf. Volgens mij was dat oud nieuws, in mijn ogen opzienbarender was de conclusie van Smeets dat PDM structureel met allerlei verboden middelen werkte. Dat vermoedde de hele wielerwereld wel, maar dat Smeets dat ook zwart op wit durft te beweren is volgens mij nieuw.

Leuk boek, al zal ik dat als fan natuurlijk al snel beweren. Maar ik meen het echt.

Quote: “PDM bleef een interessante club. Liberaal in het gebruik van EPO, zeer sterk georganiseerd, een ploeg met een modern pr-beleid en ze fietsten goed.” (Blz. 195)


Nummer: 09-042
Titel: Het laatste geel
Auteur: Mart Smeets
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
# Pagina’s: 290 (8998)
Categorie: Sport (Wielrennen)
ISBN: 978-90-468-0632-6

Guus Hoogaerts en Leon Verdonschot – De Heideroosjes een teringtyfustakkeband (09-041)

Met een trage computer en een steeds trager wordende laptop is het altijd goed om een boek naast de computer te leggen. De anders zo ergerlijke momenten (doet-ie het nu nog niet) gaan dan simpel voorbij. Het boek moet natuurlijk niet te veel diepgang hebben, gewoon wegleggen na een gelezen alinea of hoofdstuk en dan een week later weer verder, geen probleem.

De biografie van de bekendste punkband van Nederland voldeed perfect aan deze beschrijving. Leuk om te lezen, een enkele keer een CD op te zetten (Alleen idioten betalen meer dan fl.29,95), leuk om iets meer te lezen over een band die toch wel een bijzondere groei heeft doorgemaakt.

Vooral het artikel uit de Revu waarin de Heideroosjes zelf beschrijven hoe hun toer door voormalig Joegoslavië gaat, is erg leuk leesvoer.

Leuke band, weinigzeggende biografie, niets bijzonders.

Quote: “Kroatië blijkt een grote punk-scene te hebben. (..) Zelfs het dialectnummer ‘niks te doon’ zingen ze uit volle borst mee. (..) Na afloop vliegen de shirts de deur uit. Ook mijn eigen bezwete exemplaar wordt bijkans van m’n lijf gerukt. Ten einde raad geef ik het maar weg. ‘I never gonna wash this,’ roept de punk die ’t te pakken krijgt. Ik verbaas me over zijn blijdschap. (blz. 104)


Nummer: 09-041
Titel: De Heideroosjes een teringtyfustakkeband
Auteur: Guus Hoogaerts en Leon Verdonschot
Taal: Nederlands
Jaar: 1998
# Pagina’s: 128 (8708)
Categorie: Muziek
ISBN: 90-5330-258-1

Victor Hugo – Le dernier jour d’un condamné

As much of our holidays was spent in France (on our way to Spain and back), I decided to be brave and take a French book with me this year. It has been years since I last read a complete book in French, I guess even more than a decade, so I didn’t dare to pick a huge one.

On the other hand, Hugo seemed literate enough to be a good choice. In France I started reading it, on the way back home I finished the book. I liked reading it, I am proud to have finished it, but I have to admit that the subtleties of the language go beyond me. When reading in Dutch, German or English there is no thinking involved, no language barrier, my whole attention goes to the book itself. In Spanish it is more complicated already; hence I don’t read everything I want in Spanish.

My French is not good enough to get the extra layer that makes reading a good book so interesting. So I have read this book completely one dimensionally. Hugo describes the last 24 hours of someone waiting to be executed. As can be expected, the man in question doesn’t think he deserves the punishment. I did get most chapters. He describes how he got there, his environment, his trial. The last visit of his little daughter is very touching. Other chapters go past me. I read the words, I translate them in my head, but I don’t get the meaning.

I don’t get the little joke in chapter 47, consisting only of a note by the editor: ‘The original chapter 47 hasn’t been found’. Why does he think this is funny? As if the following chapters have been written by a real criminal on his way to his own guillotine. As if you really are writing your last words with your head on the block.

Probably a very good book…

Quote: “Monsieur! Il y a bientôt un an qu’elle ne m’a vu, la pauvre enfant. Elle m’a oublié, visage, parole, accent ; et puis, qui me reconnaîtrait avec cette barbe, ces habits en cette pâleur ? (p. 85)

Translation (mine, therefore far from perfect): “Sir! It must soon be a year since she last saw me, the poor child. She has forgotten me, my face, my words, and my accent; but then, who would have recognised me with this beard, these clothes and this paleness?”

(the book is available for free via Project Gutenberg)

Number: 09-040
Title: Le dernier jour d’un condamné
Author: Victor Hugo
Language: French
Year: 1832
# Pages: 97 (8579)
Category: Literature
ISBN: 2-277-30070-5

Isabel Allende – La suma de los dias

For years she has been one of my favourite authors. Every year I aim to read at least one book in Spanish. So I have read quite a few books by Allende now. Earlier this year I saw her on Dutch television. The interview was not short and every minute I began to like her less. She seems to have adapted completely to the American way of life in California (plastic surgery!), but hasn’t lost the bad habits of the Latin world. Exactly the wrong combination in my humble opinion.

It didn’t stop me from reading this book though. A writer and a person are not necessarily the same. Having read Moab is my washpot by Stephen Fry made me dislike him. Simultaneously I love his books and still like to watch his television work. So, when I started reading ‘La suma de los dias’ I was still looking for the great storyteller Allende can be.

She seems to have lost the plot though. This is not a book. This is not even a series of articles. It is a collection of ramblings, suitable for a weblog, though one for drama queens with few visitors. What a load of crap is she writing!

Three reasons I continued reading. I want to keep my own promise of reading a Spanish book at least once a year. The chapters were nice and short, hence quickly read. I was curious if the book could get worse, if I could lose even more sympathy for Allende. She gloriously manages that last feat time and time again.

The book is written as a long letter to her deceased daughter Paula. The book she wrote with the same name was impressive, now it looks like a marketing trick. “I’ve got a complete writers block, I just write to Paula what happened, knowing that millions will buy the book regardless.” She was right. The book was a bestseller; I fell for it as well. But that does not make it a good book.

I don’t want to know that you did set up a test for a possible girlfriend for your son. I don’t want to read about all the people in your ‘clan’ and then find out on the last page that some people at least had the common sense to refuse to become a character in your book. I don’t care that all the people in your surroundings are great people, best friends and all have great characters, though in the meantime they break relations as often as I go the hairdresser, they end up with all kind of diseases so rare that it seems easier to find a hitherto undiscovered island and the number of therapists and psychics you seem to see on a regular basis gave me the impression you would be better off in a house where they wear pyjama’s with very very long sleeves, instead of writing books and annoying me with it.

After a long career to me the time has come for Allende to stop writing. Or at least to stop publishing, I don’t care what you do in your Californian dream home. You’ve written several great books. De amor y sombra will always be one of my all time best books, but nowadays you should devote your time and energy to the people you care about. The world will be a better place for it.



Quote: “Tal vez Lori podria asumir la carga de mis tres nietos y lidiar con nuestro extraña familia sin que le hiciese mella, pero al verla en ese estado comprendi que era más vulnerable de lo que parecía a primera vista. Necesitaría un poco de ayuda. (p. 200)

Translation (mine, hence free): “Lori could easily take charge of my three grandchildren and also cope with this strange family of mine without problem, but seeing her in this state I understood that she was more vulnerable than she seemed at first sight. She needed a bit of help”.

Number: 09-039
Title: La suma de los días
Author: Isabel Allende
Language: Spanish
Year: 2007
# Pages: 367 (8582)
Category: Chicklit
ISBN: 978-84-8346-796-1

Douglas Coupland – Eleanor Rigby (09-037)

The title is obviously a reference to the famous Beatles song. And soon into the book you know why Coupland picked this one. It is not about the character, it’s the line ‘All the lonely people, where do they all come from’ that inspired him (though perhaps marketing was another inspiration as well, it seems to me that it is easier to sell a book with a title most people already know).

Liz Dunn is the main character. And she is lonely. She has never been married. ‘and she may or may not snore – there’s never been anyone to tell her’. And then one day her life changes. A young stranger in a hospital requested her help. It is her son Jeremy. Very few people knew she had once given birth, though things soon change after the appearance of Jeremy.

Not only is he her son, he is also homeless so he moves in with her. Then it turns out he has MS. There is a lot for Liz to learn. In the meantime she tells us readers the story about a school trip to Rome. On that trip she must have had sex, as nine months later she gives birth to a son, yet she can’t remember anything. She does remember a lot about the journey and the days in Rome, yet the moment that has changed her life is not in her memory.

A phone call from Vienna also turns her life upside down again.

Coupland has written the classic ‘Generation X’ (which I have yet to read), but to me ‘Girlfriend in a coma’ remains my favourite work. Yet this book did touch me as well, I found myself reading more and more pages every night, curious about another flashback, another twist. I’m not really sure if the interview after the novel itself actually adds something to the book, but I’m sure they don’t throw it in for nothing.

Quote: “No. But I have trouble with any meat whose name also describes what the meat used to do before it became meat. (…) Hi, before I was sautéed in onions, I spent my life refining impurities from a cow’s bloodstream.” (p. 206)


Number: 09-037
Title: Eleanor Rigby
Author: Douglas Coupland
Language: English
Year: 2004
# Pages: 267 (8087)
Category: Fiction
ISBN: 0-00-716252-9

Rutger Kopland – Alles op de fiets (09-036)

Nog 11 minuten en mijn trein gaat, het is een minuut of 8 lopen en ik moet ook nog een kaartje kopen. Maar in de trein moet ik natuurlijk wat te lezen hebben. Op zo’n moment duik ik snel even naar de sectie Poëzie in mijn boekenkast. Niet echt een uitgebreide collectie, niet echt representatief, geen klassiekers, maar goed, op dat moment wel nuttig.

Ik grijp Rutger Kopland. Al 17 jaar in mijn kast (het is een ‘lijster’ uit 1992), maar nog nooit gelezen. Ideaal dus. Past in mijn binnenzak, vult precies de 20 minuten die ik in de trein doorbreng.

Maar nu inhoudelijk. Lastig. Het ligt natuurlijk aan mij, maar veel poëzie weet mij gewoon niet te raken. Zinnen die halverwege worden afgebroken en dan in een nieuwe alinea weer verder gaan, het kost mij moeite. Ik snap ook best dat het niet allemaal zo eenvoudig hoeft als Dijkshoorn, maar in al zijn simpelheid zijn diens gedichten soms volgens mij net zo diep als die van erkende dichters.

Het beroemde gedicht ‘Jonge sla’ staat in deze bundel, net als ‘De dwaas bij het raam’ geïnspireerd door ‘The fool on the hill’ van Lennon en McCartney. Mijn favoriet? Ik denk toch ‘Onze gasfabriek’.

Toch maar één gedicht integraal dan:

DE DRIE MOGELIJKHEDEN VAN HET
MENSELIJK DENKEN

Op de fiets gaat alles wel langzaam
maar toch nog behoorlijk hard.

Wie heel goed luistert aan een stilstaand
horloge hoort een zacht tikken.

Waar blijft de tijd? Om daar over na
te denken hebben wij het zwerk.



Nummer: 09-036
Titel: Alles op de fiets
Auteur: Rutger Kopland
Taal: Nederlands
Jaar: 1969
# Pagina’s: 46 (7820)
Categorie: Poëzie
ISBN: 90-01-49320-3

Hard Gras 64 – Wereldkampioen klaverjassen (09-035)

Als eerste Europese land wist Nederland zich te plaatsen voor het WK 2010 in Zuid Afrika. En volgens Hard Gras hebben we de juiste bondscoach. Want wat velen niet weten is dat de huidige bondscoach Bert van Marwijk al eens wereldkampioen is geweest. Samen met zijn vader won hij als jonge jongen het wereldkampioenschap klaverjassen.

Thierry Henry vroeg zich af hoe het ging met Rody Turpijn. Hard Gras springt er op in. Janneke van der Horst zoekt spelers op die in 1997 het bekende jeugdtoernooi van Toulon speelden. De een is nu een ster, de ander heeft niets meer met voetbal. Het leven van een topvoetballer gaat over hindernissen. Verhalen over Manon Melis, Johan Boskamp en Gerd Muller zijn leuk, Jean-Marc Bosman blijkt een tragisch figuur tegenwoordig en Nico Dijkshoorn geeft een stukje prijs uit de roman over Kuif den Dolder, de beste voetballer die Nederland ooit had.

Maar het onbetwiste hoogtepunt van deze uitgave van Hard Gras is een fraai staaltje onderzoeksjournalistiek van Peter de Waard. Hij ging op zoek, en ging behoorlijk diep daarbij, naar Joe Gaetjens. Deze Haitiaan was verantwoordelijk voor de grootste verrassing in het moderne voetbal. Hij scoorde in 1950 de 1-0 voor de Verenigde Staten tegen Engeland, de eerste keer dat de uitvinders van het voetbal meespeelden op een WK. In Engeland zijn er nog mensen die niet geloven dat die uitslag correct is.

De Waard vindt het verhaal achter de doelpuntmaker die in de VS woonde destijds, maar niet eens een Amerikaans paspoort had. Hij sprak familieleden, volgde zijn pad als voetballer en begreep waarom de Engelsen die wedstrijd verloren. Complimenten voor De Waard, ik ben ooit een paar dagen in Port au Prince geweest. Als je daar dan ook nog eens mensen kunt vinden die je kunnen helpen met dit verhaal, dan ben je een goede onderzoeker. Schitterend verhaal.

Quote: “Dat hij na 45 minuten werd gewisseld begreep de linksbuiten. De mededeling van Knobel dat het genoeg was geweest, had Van Marwijk zelfs enigszins verwacht. Hij ging douchen, kleedde zich om en zag vanaf de reservebank de Joegoslavische invaller Zvonko Ivezic met een kopbal de 3-0 eindstand bepalen.” (blz. 37)


Nummer: 09-035
Titel: Hard Gras 64. Wereldkampioen klaverjassen
Auteur: Diversen (Arthur van den Boogaard, Nico Dijkshoorn, Peter de Waard, David Winner, Anna Enquist e.a.)
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
# Pagina’s: 144 (7774)
Categorie: Sport (Voetbal)
ISBN: 978-90-468-0484-1