Footy

Santos 12 – Voetbalstijlgids

Santos 12 – Voetbalstijlgids

Vlak voor het jaar voorbij was kon ik met een laatste boek nog mijn doel van 15.000 bladzijden halen. De 13e editie had ik al uit, maar ook de 12e uitgave was een boek. De voetbalstijlgids van Santos. Ook leuk, al is de amateurspecial leuker.

Veel foto’s, kortere uitleg. Bekende fenomenen als snorren, baarden, sieraden, kapsels of juist het gebrek aan haar krijgen allemaal een eigen lemma. Tussendoor de zogenaamde paradijsvogels, Campos, Derks, Bellerin, Van de Sanden, Menotti, Sturing, Xavier, Van Hooijdonk, Van der Gaag en natuurlijk Maradona.

Leuk om in de kast te hebben staan.

Citaat: “Laat hun trainers maar mopperen. Wij weten beter. Deze manen vervullen een gewichtige rol. Elke tribunejongen met onafscheidelijke plastic beker pils komt namelijk op zeker moment tegenover zijn eigen voetbaldroom van vroeger te staan: 35 jaar, tikje corpulent…Als je het eerste elftal van je club nog wilt halen, moet je nu wel een beetje gaan opschieten.” (p.176)

Nummer: 19-067
Titel: Santos 12
Ondertitel: Voetbalstijlgids
Auteur: Diversen (Arno Kantelberg, Erik Dijkstra, Sjoerd Mossou, @dublanqebogarde, Renate Verhoofstad, Bart Vlietstra, Menno Pot, Ruud Verstraten, Wilfried de Jong, Jan Mulder, Eljero Elia en Martijn van Egmond)
Taal: Nederlands
Jaar: 2019
# Pagina’s: 202 (15167)
Categorie: Voetbal
ISBN: 710206247872


Meer:
Santos 13
Santos (site)
Dead parrot

Herman Brusselmans – Guggenheimer koopt een neger

Herman Brusselmans – Guggenheimer koopt een neger

Zonder enige twijfel is Brusselmans een van mijn favoriete schrijvers. Ik lees hem al meer dan dertig jaar, ontdekte hem kort na zijn debuut. Boven staat er een heel plankje boeken van hem, ik las er nog veel meer, tientallen ondertussen. Maar met zijn productie is het bijna onmogelijk om bij te blijven. Dus lees ik ook nog wel eens boeken van hem niet. Of pas veel jaren later. Maar een gesigneerde versie kan ik in de boekhandel niet laten liggen. Terwijl ik vooraf flink twijfelde. Want Guggenheimer was een paar boeken leuk, maar is hij dat ook jaren later nog? En is die titel, ongetwijfeld provocerend bedoeld, niet juist daarom toch gewoon fout? Ik twijfel niet over de integriteit van Brusselmans, wel over de continue kwaliteit.

Lezend kreeg ik steeds meer die bevestiging. Een boek als dertien in een dozijn. Een boek zoals alleen Brusselmans kan schrijven, al denk ik dat een goed imitator met de gegevens en hoofdfiguren een levensechte pastiche zou kunnen produceren. Het gebrek aan hoofdstukken hielp niet. Vast een bewuste keuze van de schrijver, maar wanneer je een boek even neerlegt, is het wel makkelijk om de volgende dag weer verder te kunnen lezen. Nu was het soms gewoon de eerste punt op de bladzijde waar ik besloot om te gaan slapen. De volgende dag weer tien bladzijden.

Het verhaal kabbelde, sleepte niet mee, Guggenheim is zijn eigen zelf, maar voor de vijfde roman is hij niet meer verrassend, drie boeken was volgens mij genoeg geweest. De nevenfiguren zijn ook niet bepaald memorabel. Dus lees ik dag na dag een paar bladzijden, maar is er geen moment dat het boek me dwingt tot langer lezen. Geen passage die ik terug wil lezen. Geen alinea’s die ik wil overschrijven. Niets van dat alles.

Het arbeidsethos van Brusselmans is bewonderenswaardig. Inspiratie komt door transpiratie. In dit geval is hij inspiratieloos gaan zitten en heeft een oude figuur nieuw leven ingeblazen, maar de brille ontbreekt. Pas vlak voor het eind lezen we waar de titel vandaan komt, geforceerd het verhaal ingedrukt. Ik zie hem zitten achter zijn computer, na een paar weken er op los schrijven ineens bedenkend dat hij nog een draai moest geven aan het verhaal om de titel van het verhaal waar te maken. En zodra dat lukte, meteen een eind er aan breien. Had hij 280 bladzijden eerder moeten doen.

Zonde van mijn tijd. Smet op het geweldige oeuvre.

Citaat: “Hij dacht: steeds meer homoseksuelen beginnen een relatie met een vrouw. Dat komt door de vermannelijking van het hedendaagse mokkel. Kleine tieten, strakke bicepsen, een clitoris als een zeemvel, eelt op de hielen, en dol zijn op romans die door andere semilesbo’s geschreven zijn, en de kinderen zien ze als een blok aan hun been, en hun zoontjes laten ze met poppen spelen en hun dochtertjes met spade en riek, en vooruit, Alissa! Op het land gaan werken!” (p.134)


Nummer: 19-066
Titel: Guggenheimer koopt een neger
Auteur: Herman Brusselmans
Taal: Nederlands
Jaar: 2017
# Pagina’s: 320 (14965)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-446-3280-4


Meer:
Zeik
Danny (Muggepuut-omnibus)
Guggenheimer wast witter
Vergeef mij de liefde
De dollartekens in de ogen van moeder Theresa
Wie is Herman Brusselmans en waarom?
In de knoei
Pitface
Bloemen op mijn graf
Patient HB
De man die werk vond
De Canadese Muur (met Tom Lanoye)
Footy

Santos 13 – De 25 schoonheden van het amateurvoetbal

Santos 13 – De 25 schoonheden van het amateurvoetbal

Na Panenka en Staantribune was er ineens Santos. Zo gaat het enige kwaliteitsvoetbalblad (Johan) ter ziele, zo sluit je ineens het ene na het andere abonnement af. Over de kwaliteit van Santos geen discussie, maar de opstart ging niet helemaal als gedacht. Er zat meer tijd tussen twee bladen dan verwacht, maar eigenlijk is dat helemaal niet erg. Tijdloos, de bladen gaan niet bij het oud papier, maar gewoon in de boekenkast.

En dan doen ze ineens wat anders. Ik vind dat wel leuk. Je verwacht een blad, je krijgt een boek. Het verschil is niet zo heel groot. Het is alleen wat lastiger om ze bij elkaar in de kast te zetten, maar om daar nou rekening mee te houden.

25 verhalen over het amateurvoetbal. Favoriete journalisten als Willem Vissers en Annemarie Postma staan er in. Een aantal onbekende namen (voor mij dan) ook. De onderwerpen zijn ook logisch. De voetbalvader, het vriendenteam, de kantine, de elftalfoto, de kleedkamer. Mooie stukjes, net ietwat langere columns, prachtige foto’s die bij de stukjes passen, maar ook foto’s die het verhaal zelf al vertellen, waar geen tekst bij nodig is. Iedere amateurvoetballer, en dat zijn er veel in Nederland, zal vele ‘o ja’-momentjes hebben. Een continue glimlach. Mooie uitgave van Santos!

Citaat: “Eenmaal vertrouwd met het karakteristieke hutje half onder de grond, ging-ie plots tegen de vlakte. Daarvoor in de plaats kwam – net als bij profclubs – een gelikt plexiglas hokje op dezelfde hoogte als het veld.” (p.126)


Nummer: 19-065
Titel: Santos 13
Ondertitel: De 25 schoonheden van het amateurvoetbal
Auteur: Diversen (Özkan Akyol, Kees van de Veen, Annemarie Postma, Willem Vissers, Julien Althuisius, Jan Mulders, Leon ten Voorde, Iris Koppe, Dick Sintenne, Willem de Kam, Wessel Penning en Guus Peters)
Taal: Nederlands
Jaar: 2019
# Pagina’s: 224 (14645)
Categorie: Voetbal
ISBN: 710206247872


Meer:
Santos
emu

Hard Gras 129 – We missen Feyenoord

Hard Gras 129 – We missen Feyenoord

De titel is kwetsend. Medelijden is erger dan haat, als het om voetbalclubs gaat. Gelukkig heeft de club uit Rotterdam nog niet zo lang geleden, bijna per ongeluk, een kampioenschap behaald. Boven het eigen kunnen uitstijgen, het verbloemt een beetje dat Feyenoord deze eeuw eigenlijk belachelijk weinig heeft gepresteerd. Te weinig om nog topclub te mogen heten. Sam Planting analyseert hoe de club er weer bovenop kan komen. Bijna vernederend, zou er binnen de club niet iemand zitten die een goede analyse kan maken? Blijkbaar niet, anders was het allang gebeurd.

De voorpublicatie deze keer komt uit de biografie van Marco van Basten, weet niet of ik die nog wil lezen, ben niet zo van de bio’s. Heb er desondanks redelijk wat gelezen, vaak teleurstellend.

Nico Dijkshoorn keert terug naar de stijl van Kuif den Dolder, zijn sterkste werk. Arie Dukkels is een sterk romankarakter, zou me niet verbazen dat hij nog eens opduikt in het werk van Dijkshoorn.

De voorpublicatie uit het fotoboek van Marco Magielse is wel lokkend. Of ben ik al te laat, nu ik dat boek nog steeds niet heb aangeschaft?

Een verhaal over Melkert en Kissinger is altijd boeiend. Wat is hun band? Kennen ze elkaar, zo ja, hoe lang al? En waarom staat dat in een voetbalboek? Hebben ze iets met het favoriete spelletje van de wereldbevolking? Erwin van der Pol praat u bij.

Mooie uitgave, geen topper tussen de 129, maar ook zeker geen dieptepunt, zoals een paar nummer geleden.

Citaat: “Misschien willen we hem vergeten. Misschien willen we vergeten dat we in België een degelijke versie van voetbal spelen die ons Europees snel weer huiswaarts stuurt. En dat slechts enkelen ons onszelf kunnen doen overstijgen, en laten dromen van de profvoetballers die we zelf zouden willen zijn.” (p.73)



Nummer: 19-064
Titel: Hard Gras 129
Ondertitel: We missen Feyenoord
Auteur: Diversen (Edwin Schoon, Sam Planting, Carla Boogaards, Nico Dijkshoorn, Zeger van Herwaarden, Marieke Groen, Klaas Hazenoot, Gerrit Janssens, Erwin van de Pol, Frank Ritmeester en Hans Kraan)
Taal: Nederlands
Jaar: 2019
# Pagina’s: 112 (14421)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-263-4747-4


Meer:
126 125 124 123 122 121 120 119 118 117 116 115 114 113 112 111 110 109 108 107 106 105 104 103 102 101 100 99 98 97 96 95 94 93 92 91 90 89 88 87 86 85 84 83 82 81 80 79 78 77 76 75 74 73 72 71 70 69 68 67 66 65 64 63 62 61 60 59 58 57 56 55 54 53 52 51 50 49 48 47 46 45 44 43 42 41 40 39 38 37 36 35 34 33 31 30 29 28 27 26 25 24 23 22 21 20 1
Footy

Anton Slotboom, Roger Rossmeisl, Herman Starink en Menno Pot – Kampioenen ’14 – ‘18

Anton Slotboom, Roger Rossmeisl, Herman Starink en Menno Pot – Kampioenen ’14 – ‘18

Vier schrijvers, vier liefhebbers, vier traditionele clubs, alle vier een keer kampioen in de eerste wereldoorlog. Prachtige ingrediënten voor een mooi boek.

De oorlog speelt zich weliswaar niet in Nederland af, maar het beïnvloedt ons land zeker wel. Bijna een miljoen vluchtelingen uit België, Nederlandse jongemannen worden allemaal opgeroepen, de kazernes zitten vol, maar ook Britse militairen worden hier gelegerd. En zij willen natuurlijk ook voetballen, nu ze er toch zijn. Het is een vreemde tijd. Competitievoetbal wordt afgelast, maar noodcompetities nemen de plek in en het volk komt toch wel kijken.

We beginnen in Rotterdam, waar Sparta de topclub is. De drie musketiers zijn Huug de Groot (het kanon), Cas Ruffelse en aanvoerder Bok de Korver. De club wordt kampioen in 1915, verhuist niet veel later naar Het Kasteel, waar het nog altijd resideert.

Een jaar later is Willem II de kampioen, de broers Jos en Toon van Son scoren er op los. Ongeslagen kampioen van het zuiden, spelen een tijdje later de beslissende wedstrijd in de kampioenscompetitie in Deventer. In Tilburg worden duiven gezocht om het nieuws naar de stad te kunnen vliegen. De trein met spelers keert om half een ’s nachts terug, velen hebben gewacht, het feest is groot.

De eerste club uit het oosten die kampioen wordt, was er in 1916 al dichtbij, maar wint de titel pas in 1917. Go Ahead (toen nog zonder Eagles) is de sterkste club aan de overkant van de IJssel. Niet alleen is het de eerste club uit het oosten, ook zijn de Deventenaren de eerste arbeidersclub die zo ver reikt. Tot de eerste wereldoorlog was voetbal behoorlijk elitair, nu hebben de arbeiders laten zien dat ook zij kunnen voetballen. De club van de elite, UD, feliciteert Go Ahead hartelijk. De Brit Jimmy Miller is een van de helden, in Deventer dus ook positieve gevolgen van de oorlog.

Ondertussen voetbalt in de hoofdstad een clubje dat er van overtuigd is dat ze zich met de besten kan meten, maar omdat de competities noodcompetities zijn, is degraderen en promoveren onmogelijk. Ajax speelt geregeld vriendschappelijk tegen clubs uit de hoogste klasse, haalt daarin goede resultaten, maar kan niet promoveren, ondanks kampioenschappen op het tweede niveau. Met veel gesteggel op bestuurlijk niveau lukt het uiteindelijk toch. En de Amsterdammers maken hun bluf waar. In 1918, het eerste jaar op het hoogste niveau pakken ze meteen de titel. In de kampioenscompetitie beginnen ze goed, maar nadat Gerrit Hulsman (negen jaar de eerste betaalde trainer van mijn clubje overigens) voor Go Ahead de winst pakte in Amsterdam, kwam de titel even in gevaar. En dan versliep sterspeler Jan de Natris zich ook nog eens voor de kampioenswedstrijd in Tilburg. Geen zorgen, het werd 0-3 en Ajax was landskampioen.

Vier mooie verhalen, prachtig tijdbeeld met een rommelige voetbalbond die bekerwedstrijden en competitiewedstrijden tegelijkertijd plant, met copieuze diners voor de bezoekers voordat er gespeeld kon worden, mooie doelpuntrijke wedstrijden en spelers die voetbal nog gewoon als een hobby zien.

Citaat: “De kampioenswedstrijden welke tusschen de beide clubs twee seizoenen geleden werden gespeeld en waarin Vitesse zoo ongelukkig was? Maar wie is ook vergeten de echt-sportieve houding, toen door Sparta aangenomen? Verklaarden de roodwitte Rotterdammers, met de Korver vooraan, zich toen niet onmiddellijk bereid een derde wedstrijd te spelen, om nu eens uit te maken, wie toch eigenlijk de sterkste was, een wedstrijd, waarin Sparta niets te winnen, wel wat te verliezen had. Zouden vele clubs evenzoo gehandeld hebben?” (p.59)



Nummer: 19-063
Titel: Kampioenen ’14 – ‘18
Ondertitel: Voetbal in neutraal Nederland
Auteur: Anton Slotboom, Roger Rossmeisl, Herman Starink en Menno Pot
Taal: Nederlands
Jaar: 2018
# Pagina’s: 300 (14309)
Categorie: Voetbal
ISBN: 978-90-8975-353-3


Meer Menno Pot:
De derby
Vak 127
Wenen van geluk
Mijn Johan Cruijff

Voetbalgeschiedenis:
August Willemsen - De goddelijke kanarie
Friedrich Christian Delius - Der Sonntag an dem ich Weltmeister wurde
Ruud Doevendans - Tussen twee finales
Harry Walstra - We proberen weer gewoon te doen
Eduardo Galeano - El futbol a sol y sombra
Franco Osolla & Renato Tavella - Breve storia del Torino calcio

Hans Rosling - Factfulness

Hans Rosling - Factfulness

Meer vrije tijd dan ik had gedacht, een boek én een aantal tijdschriften uit, binnen een week. Een werkweek in Oslo was het. En toen stond ik op het vliegveld, nog flink wat tijd te overbruggen tot de vlucht gaat. Met een vlucht en een flinke treinreis voor de boeg, moest ik een nieuw boek hebben. Mijn Noors is niet al te best, moet ik toegeven, dus was ik aangewezen op de ene kast Engelstalig. En laten de meeste boeken die op een vliegveld verkocht worden nou net niet mijn stijl zijn. Gelukkig lag dit boek er ook. Stond al een tijdje op mijn lijstje. Zijn TED-talk kende ik. Zijn optreden bij Lubach ook. Professor Hans Rosling toont met statistieken aan dat het helemaal niet slecht gaat met de wereld. En dat wil ik wel lezen.

De vlucht en treinreis vlogen voorbij, ik was even weg van de wereld. Thuis las ik het uit. De ondertitel is nog duidelijker dan de titel zelf: Ten reasons we’re wrong about the world – and why things are better than you think. Eerlijk gezegd denk ik zelf dat ‘than’ ook vervangen had kunnen worden door ‘if’, maar daar gaat dit boek niet over.

Er staan zoveel interessante statistieken, boeiende grafiekjes en nuttige feiten in dit boek, je zou willen dat elke politicus, zeker de populisten, verplicht dit boek moeten lezen. Statistieken kunnen altijd gebruikt worden (cliché: je hebt leugens, je hebt statistieken) ten faveure van het argument dat je zoekt, maar Rosling gaat voorbij de argumenten. Hij gaat geen discussie aan met populisten, doemdenkers en pessimisten, hij schetst met de juiste getallen hoe de wereld zich ontwikkeld. En dat is een mooie gedachte.

Even twijfelde ik of ik een paar voorbeelden uit het boek zou gebruiken om dit blogje te versterken, maar dat doe ik niet. Doe zelf de quiz, de link staat onderaan. Bijna over de hele wereld wordt die slecht beantwoord, door jong én oud, door laaggeschoold én door universitair geschoolden. Zelfs politici en beleidsmakers maken de quiz beroerd. En dat is erg, aangezien het beleid wordt gebaseerd op verkeerde veronderstellingen.

Kijk naar Rosling via Ted-Talk, lees het boek, kijk op de site, maar ken je feiten voordat je de discussie aan wil gaan. Alle statistieken die Rosling gebruikt zijn openbaar, Google is your friend. Maar dan moet je ze wel gebruiken. De wereld wordt er nog beter van dan het al is.

Citaat: “I had the honor of attending the 64th Lindau Nobel Laureate Meeting, and addressing a large group of talented young scientists and Nobel laureates in physiology and medicine. They were the acknowledged intellectual elite of their field, and yet on the question about child vaccination they scored worse than any public polls: 8 percent got the answer right.” (p.188)

Nummer: 19-062
Titel: Factfulness
Auteur: Hans Rosling
Taal: Engels
Jaar: 2018
# Pagina’s: 342 (14009)
Categorie: Non fictie
ISBN: 978-1-473-63747-4


Meer:
Wikipedia
Gapminder
Goodreads
Factfulness Quiz
Hans Rosling (Wikipedia)
Ted Talk (2006)
royston

Youp van ’t Hek – Komen & gaan

Youp van ’t Hek – Komen & gaan

De columns van Youp zijn verschenen in tientallen boekjes, ik hou het niet meer bij. Zijn shows hebben de urgentie al twee decennia geleden verloren. Een bundeling van columns geeft ook het gebrek aan nieuwe ideeën duidelijk aan. Laten we het er op houden dat ik meer fan van Freek dan van Youp ben.

Maar dit was even iets anders, een tussendoortje. Youp gaat een week naar Parijs, neemt hetzelfde hotel als ooit en kijkt. In station Gare du Nord, op de straten, in het restaurant tegenover het station, overal waar iets gebeurt. En dat doet hij goed, dat beschrijft hij mooi.

Sterker nog, al snel heb ik door dat dit mijn favoriete boek van Youp aan het worden is. Hij hoeft niet bijdehand te doen, hoeft geen verkapte beledigingen te schrijven, speelt geen verontwaardiging, niets van dat alles. Hij zit in de trein en gaat naar Parijs. Schitterend.

En zijn observaties zijn mooi, gaan soms diep, dan zijn ze weer grappig, oprecht grappig, maar altijd raak. De opmaak van het boek, meer een soort knipselkrantje dan een leesboek, past bij de inhoud. Er is geen link tussen de verhalen, behalve dan dat ze door dezelfde persoon zijn geschreven. Er is een natuurlijk begin en eind, er hoeft geen plot te volgen. Langste verhaal gaat over meneer Regenbogen, een jeugdherinnering. Hij ziet iemand het restaurant binnenkomen die sprekend op de oude man lijkt. En zo wordt een herinnering opgewekt. Levensecht.

Prachtig boek, hoogtepunt in zijn oeuvre.

Citaat: “Een oude man. Was Walcheren nooit af geweest. Had altijd de Lange Jan gezien. Altijd. Was veel in Amerika geweest. Uitsluitend met zijn hoofd. Hij droomde de kalenderplaatjes. Wandelde door tijdschriftfoto’s. ‘Droom je reizen’, zei hij, ‘dan vallen ze nooit tegen’.” (p.12)



Nummer: 19-061
Titel: Komen & gaan
Auteur: Youp van ‘t Hek
Taal: Nederlands
Jaar: 2004
# Pagina’s: 143 (13667)
Categorie: Reizen
ISBN: 90-6005-472-5


Meer:
En het bleef nog lang onrustig in mijn hoofd
Nederland volgens Youp
Het platte land
166 x Youp
Ik schreeuwlelijk
bowl

Esther Gerritsen - Dorst

Esther Gerritsen - Dorst

Nog zo’n literaire avond in het lokale theater. En ook daar ging ik voor de bijl. Esther Gerritsen bleek een sympathieke dame, die ook nog eens een goede geïnterviewde bleek. Dus kocht ik in de pauze een boek en liet het meteen signeren. Mooi.

Op mijn blog zoekend, zie ik dat ik twee keer een verhaal van haar las. In Hard Gras werd ze overschaduwd door een aantal andere schrijfster, maar in WahWah bleek ze een positieve verrassing. Wel grappig: dit constateerde ik in 2015: “Maar het mooist is het om te lezen over iemand waar je nog nooit van gehoord had, om dan geboeid te raken en teleurgesteld te zijn als het verhaal is afgelopen.” Nog geen half jaar daarvoor liet ik een boek door haar signeren. Snel vergeten blijkbaar.

In het jaar van de gesigneerde boeken besloot ik om alsnog deze titel te lezen. Zoveel ongelezen én gesigneerde boeken stonden er niet meer in mijn kast. Al vrij snel bleek dat dit niet een boek was dat voor mij was geschreven. Ik behoor niet tot de doelgroep. Kan gebeuren, maar ook wel jammer. Volgens de papieren wikkel, nog steeds om het boek na vijf jaar, zie ik dat het boek de shortlist haalde van zowel de Libris als de Opzij Literatuurprijs. Dan zal het toch wel een goed boek zijn, je krijgt niet zo maar die nominaties.

Maar wat is er feministisch aan de mislukte moeder-dochterrelatie die centraal staat in dit boek? Waarom is het literatuur, als de karakters van zo ongeveer alle hoofdpersonen halverwege al vastliggen en ophouden te ontwikkelen? Is het bijzonder dat de dochter op zoek naar snelle seks in cafés vreemde kerels oppikt, of ben je dan een powerwoman, niet meer de slet van de jaren vijftig? Ik heb het boek gewoon niet begrepen denk ik, het zal vast aan mij liggen. De relatie tussen de gescheiden ouders en hun gezamenlijke dochter komt mij gekunsteld over. De seks is plat, de gesprekken pijnlijk (al vermoed ik dat dat wel eens bewust kan zijn, het past dan wel beter in het verhaal) en de gebeurtenissen (het jeugdtrauma) voorspelbaar.

Omdat ze ooit een prachtig verhaal schreef wat mij boeide én omdat ze een aardige en aanspreekbare schrijfster was die haar boek speciaal voor mij signeerde, verdient ze een nieuwe kans, maar ik ga geen haast maken om een ander boek van haar te vinden.

Citaat: “Haar moeder zit rechtop in bed. Haar wangen lijken kleur te hebben. Coco zit tussen haar vader en stiefmoeder in, op de band de haaks op het bed staat. In een belachelijk rijtje zitten ze recht tegenover de huisarts, terwijl die zijn best doet om zich vooral tot haar moeder te wenden.” (p.129)


Nummer: 19-060
Titel: Dorst
Auteur: Esther Gerritsen
Taal: Nederlands
Jaar: 2012
# Pagina’s: 222 (13524)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-445-2518-2


Meer:
Wahwah 3
Hard Gras 117

Wikipedia
Librisprijs
Hebban
Tzum
Vicky Pollard

Ronald Giphart - Troost

Ronald Giphart - Troost

Mijn themajaar ‘gesigneerde boeken lezen’ werkt als ik zie dat dit boek al 14 jaar in de kast stond te wachten. Ik kan me de avond nog goed herinneren, had geen idee dat het al zo lang geleden was. Samen met Bril en Chabot trad Giphart op in Goor. Beschamend weinig kaarten verkocht, maar wel een mooie avond. Na de tijd waren er boeken te koop (natuurlijk), om te signeren. Ik denk dat ik de enige was die van alle drie een boek kocht. Een enkeling kocht ook een enkel boek. Ik snap goed dat de heren geen goed beeld kregen van mijn stadje.

De boeken van Bril en Chabot las ik al, Giphart was dus de laatste die aan de beurt was. In het verleden heb ik vele boeken van hem gelezen, maar het laatste decennium dus niet. En mijn beeld van hem is het laatste decennium ook veranderd. Want waar ik hem twintig jaar geleden een talent vond, relevant, is hij nu meer een gegeven. Een broodschrijver. Maar juist tegen je eigen vooroordelen moet je ingaan, dus begon ik opgewekt aan Troost.

Troost is een chefkok. Nu is mijn beeld dat dat de mensen zijn die, na piloten, het grootste ego hebben. Daar zit zeker wel een verhaal in. Dus ging Giphart meedraaien in keukens, weten hoe het er aan toe ging, research. Sindsdien schrijft hij zelf een kookrubriek, volgens mij zelfs boeken, al weet ik dat niet zeker (te lui om te googlen).

Troost is een televisiechef, nog eens de overtreffende trap. En dus zit hij voor opnamen in een Frans gehucht, waar hij met gasten de laatste aflevering van het seizoen aan het opnemen is. En daar gebeurt natuurlijk van alles, anders heb je geen verhaal. Trouw las ik elke avond een dozijn bladzijden voor het slapen gaan, maar geen moment zoog dit boek me naar binnen. Het verhaal kwam niet echt op gang, het kabbelde. Tot ik halverwege was en twee recensie-exemplaren kregen die voorgingen, anderhalve maand verder was ik eindelijk weer aan dit boek toe. Zonder problemen pakte ik het verhaal weer op, en las ik het ten einde, kort daarna.

De vreemdgaande gasten, de souschef met ambitie, de ex op afstand, de rebellerende dochter, het waren allemaal voorspelbare romanfiguren die het verhaal ook niet op gang kregen. Troost zelf was alles wat je verwachtte, maar nooit echt verrassend, zeker niet boeiend. Ik denk dat ik nog een Giphart ga lezen, zijn reisverhaal over IJsland staat al in de kast. Daarna ben ik misschien wel klaar.

Citaat: “Het is ondankbaar om je als kok niet gebenedijd te voelen, wij zijn de hogepriesters van de maag. En toch. Ik heb de smaak van mijn vader. Mijn eerste culinaire ervaring, de eerste keer dat ik me herinner onder de indruk te zijn geweest van een smaak, en vooral van de bereiding van die smaak, en voor al vooral van de bereider van die smaak, was toen mijn vader – wie anders? – in de keuken van zijn restaurant een traditionele ragout voor me klaarmaakte.” (p.47)


Nummer: 19-059
Titel: Troost
Auteur: Ronald Giphart
Taal: Nederlands
Jaar: 2005
# Pagina’s: 222 (13302)
Categorie: Fictie
ISBN: 90-5759-005-0


Meer:
Ten liefde
7 jaar goede seks
Heblust
Giphart en de meisjes (Hard Gras 28)